Dag 7: 17 februari

We startten de dag met “de grote kuis”. Dweilen, vegen, opruimen, afwassen, de badkamer poetsen enzovoort. We hebben ons best gedaan! We merken dus meteen het verschil tussen alleen wonen en nog bij mama en papa wonen… We zetten ons voor de eerste keer echt achter onze laptop om een eerste reflectieverslag te typen voor school. Geen makkelijke opdracht, we moeten ons toch terug aanpassen aan het schoolse ritme omdat we deze week een ontspannen vakantiegevoel hadden. De concentratie was vaak ver zoek door al het lawaai in de tuin en in de buurt. Het appartement heeft ook geen ramen die gesloten kunnen worden, waardoor je alles kan horen uit de tuin. Op zondagochtend wordt hier blijkbaar een godsdienstige les gegeven. Een moslim komt de kinderen van Modou (en nog wat andere kinderen) de Koran leren. De kinderen moeten alle teksten luidop leren zeggen en zingen. Wanneer ze te lang twijfelen of verkeerd zijn, krijgen ze een kleine (pijnloze) tik op de vingers met een kleine tak. Voor ons is dit raar om te zien, want in België wordt dit niet getolereerd.

Zondag wordt vanaf nu ook wasdag. Uiteraard is er hier geen wasmachine, waardoor het handenarbeid wordt! We hadden allemaal al een bergje was maar toen we merkten hoe zwaar het eigenlijk was om de kleren te wassen en uit te wringen, begonnen we al snel te selecteren. Alleen écht vuile was werd gewassen. Toch hadden we een trots gevoel toen we keken naar de wasdraad vol met zelfgewassen kleren.

We brachten de namiddag door in de tuin, samen met alle stagiaires. ’s Avonds ons eigen potje gekookt en daarna voor de eerste keer geskyped met onze familie. Het was leuk om hen eens echt te horen/zien, en hen gerust te stellen dat het goed gaat met ons! Om de avond af te sluiten, speelden we nog een spelletje jungle speed in de tuin. De kinderen van Modou kwamen ons al snel vergezellen. Ze spelen graag vals, en je merkt dat ze wat bang zijn om fouten te maken. Ze willen graag winnen! Lemin, de zoon, hebben we nog nooit zo enthousiast gezien. Het was mooi om te zien hoe hij veranderde van een verlegen jongen in een energieke en goedlachse jongen. Hij begrijpt niet altijd even goed Engels, maar we waren verrast dat hij het spel en de spelregels zo snel begreep.

Dag 6: 16 februari

We startten de dag met een uitstapje naar Serrekunda om Nathalie haar internet te laten installeren, wat gisteren niet gelukt wegens Mac laptop. We stapten in de bushtaxi richting Africell. Plots stopt de taxi opnieuw, iedereen moest uitstappen. Wat bleek, de taxi reed niet meer verder en we werden “op straat gezet” op een groot uur stappen van de Africell-winkel, alweer. Vanaf de Africell winkel, opnieuw te voet richting strand in Fajara. We vroegen aan een Gambiaan of het ver stappen was. “No no, you can do it by foot”. Oké, het was dus toch een uur stappen. Door het zalige weer en de verrassende omgeving is dit helemaal niet zo erg. We brachten de dag door op het strand en zijn blij dat we eindelijk al een kleurtje hebben. Na een een heerlijke maaltijd stapten we in de taxi naar Kololi. Daar werd Bieke ten huwelijk gevraagd door de taxichauffeur. Uiteraard had hij al een vrouw en 5 kinderen, maar dit is niet erg. Hij zag Bieke écht graag. Wij waren allemaal blij dat we niet het zitje naast de chauffeur hadden gekozen.

Dag 5: 15 februari

’s Morgens besloot Ariane om een frisse douche te nemen. Dit was buiten de wil van de douche gerekend. Eenmaal ingezeept, was er plots geen water meer… Alweer een hilarisch moment!

De man die ons internet zou komen installeren om 11u, is zoals gewoonlijk niet gekomen. We besloten om niet langer te wachten en naar het schooltje te stappen. Deze keer vonden we de weg meteen, het is ongeveer 20min stappen. De vrijdag namiddag is er telkens een vergadering met de leerkrachten. Dit verloopt helemaal anders dan in België. Ze beginnen met een gebed, zowel Islamitisch als Katholiek.  De leerkrachten heetten ons allemaal welkom, iedere leerkracht had een persoonlijke boodschap voorbereid. Dit kwam allemaal op hetzelfde neer: we zijn één grote familie, we mogen alles vragen, alles is bespreekbaar, wij kunnen van hen leren maar zij ook van ons, ze zijn zeer blij met onze komst en verwachten ook wel iets van ons. Tijdens de veradering praten alle leerkrachten door elkaar, ze zitten helemaal onderuitgezakt op hun stoel, lopen af en toe eens uit het lokaal, eten hun broodje op, plagen elkaar enzovoort. Uiteindelijk hebben ze het langst gediscussieerd over hoe laat we maandag afspreken om naar het feest van de “Independence day’ te gaan. We vonden het super dat ze ons graag wilden meenemen naar deze feestelijke gelegenheid. Het is een soort carnaval in Banjul (de hoofdstad). Ze komen ons oppikken aan ons appartement, en in de namiddag gaan we samen koken (een traditionele Afrikaanse maaltijd) met alle leerkrachten. Dit wordt onze eerste activiteit met de leerkrachten, we kijken er naar uit! We gingen terug naar ons appartement, verder wachten op de man die ons internet zou installeren… Uiteindelijk kwam hij rond 18u, en het internet werkt eindelijk, jeeej!!! We sloten de avond af met een dagelijkse verzorging door de twee verpleegsters (Bieke en Herlinde). Ze hebben veel werk met al onze blaren (toch beter goede stapsandalen gekocht…).

Dag 4: 14 februari

We kregen beide het goede nieuws dat we voor alles geslaagd zijn! Een leuke start van de dag natuurlijk. Na ons zalig ontbijtmoment in de tuin, besloten we om de markt van Serrekunda te bezoeken. Modou zette ons af met zijn jeep en toonde ons de ingang. Het is een gigantische markt, met ongelooflijk veel “kraampjes” naast elkaar. Immens veel mensen, slapende mensen op de grond, vliegen op de vis/groenten, rare geurtjes,… Dit was voor ons een typisch Afrikaans beeld, je had ogen te kort om alles te zien. Het was ook moeilijk om de uitgang van de markt te vinden, het was precies een doolhof met vele smalle gangetjes. Gelukkig hadden we in de stoffenwinkel (waar we goedkope stof kochten om een kleedje te laten maken op maat) een vriendelijke jongen ontmoet die ons wilde rondleiden. Hij hielp ons ook door de mensen achter de kraampjes te vertellen dat we hier kwamen om te helpen, en geen toeristen waren. Zo kregen we een redelijke prijs voor onze groenten. Hij nodigde ons uit om iets te gaan drinken waar zijn broer ook zat. We twijfelden eerst maar onze grote dorst heeft ons toch kunnen overtuigen om mee te gaan. We hebben er geen spijt van want het was gezellig, hij heeft ons uiteindelijk nog naar de “bushtaxi’s” gebracht, waar we terug richting Kololi uit gingen. We hadden geluk, de bushtaxi wilde ons meteen voor 7 dalasis (= 0,16 cent) brengen. We ondervonden natuurlijk ook waarom de bushtaxi’s zo goedkoop zijn. Eigenlijk vallen ze praktisch uit elkaar… Het geeft toch geen veilig gevoel! Ver zijn we uiteindelijk niet geraakt aangezien het busje ergens in het midden van de route langs de kant ging staan. We wisten even niet wat er gaande was, tot Herlinde plots riep ‘WE MOETEN ER UIT’. Iedereen sprong letterlijk uit de bushtaxi, over de mensen heen die er nog zaten. Herlinde moest haar voeten omhoog doen van de bestuurder, hij deed de zetel omhoog en plots zagen we een enorme rookpluim van onder de zetel komen. Toen allemaal uit de taxi waren, zagen we dat de Gambianen ons behoorlijk aan het uitlachen waren… Voor hen is het namelijk normaal dat zoiets kan gebeuren. We hebben ook een lesje geleerd: niet betalen terwijl je nog in de taxi zit. Dit is moeilijk want eigenlijk betaalt iedereen al tijdens de rit. De rest van de route deden we zoals gewoonlijk: te voet. Het begint hier goed te lijken op een wandelvakantie. Telkens we zo een avontuur vertellen aan Gambianen zeggen ze hetzelfde: “yes, the real gambia experience”. Alsof het nog niet genoeg was, viel ’s avonds plots de elektriciteit uit. We stapten allemaal in een rijtje met elkaars hand vast naar binnen, op zoek naar een zaklamp. Daarna moesten we ook nog Ariane redden uit het toilet, ze zat op onze redding te wachten… Gelukkige hadden we onze zaklamp allemaal bij, en zo hebben we onze avond lachend doorgebracht, opnieuw een “gambia experience” volgens Modou.

Dag 3

Dag 3: 13 februari

Aangezien we gisteren met de jeep van Modou naar de school zijn gegaan, besloten we om vandaag eens te voet te gaan zodat we de weg weten. We startten vol goede moed aan onze wandeling (normaal is het een 25-tal minuten wandelen). Uiteindelijk  heeft onze wandeling 1 uur geduurd, we zijn wat verdwaald tussen de kleine zandweggetjes… Het is echt niet makkelijk om de weg te vinden hier, alle weggetjes lijken zo goed op elkaar, er zijn nergens borden of straatnamen,… Toen we al op de terugweg waren omdat we het niet vonden, kwamen we een twee vriendelijke jongens tegen. Ze wisten ons te vertellen dat ze ons al gezien hadden in het Picca schooltje, en dat ze Jo, Rika en Kara kenden. Dus we vertrouwden hen om ons de weg naar het schooltje te tonen. Na nog een 10 min wandelen kwamen we eindelijk aan. We waren allemaal kapot, aangezien het heel warm was om zo lang te wandelen. Zodra we de enthousiaste kindjes zagen, kregen we weer volop energie! Toen de school gedaan was, liepen alle kindjes naar huis, samen met ons. De kinderen die dezelfde richting uitliepen als wij, namen onze hand vast en liepen mee. Het is raar voor ons om de kleine kinderen zo alleen naar huis te zien wandelen. We vroegen ons af of ze wel naar huis zouden gaan, en niet gewoon met ons zouden meelopen maar ze wisten allemaal perfect de weg naar huis. Wanneer ze af moesten slaan, lieten ze onze hand los en zwaaiden ze nog eens. Eens we terug in onze compound aangekomen waren, aten we onze “tapalapa” op (dit is een wit stokbroodje, echt heel lekker!). In de namiddag zouden we normaal gezien naar de markt in Serrekunda gaan, maar plots kwam de leerkracht (uit België) van Bieke en Herlinde binnengewandeld in onze tuin, wat een verrassing! We vragen ons nog steeds af hoe hij ons gevonden heeft, zonder straatnamen en huisnummers… We stapten met hem mee naar het “Leybato” hotel om wat gezelschapspelletjes te halen die hij meegebracht had voor de kinderen van Picca. We hadden de tocht serieus onderschat, het leidde uiteindelijk tot een flinke wandeling van 1,5uur op het strand. We zullen terugkomen met gespierde kuiten. Eenmaal aangekomen werden we getrakteerd op een drankje en zwommen we in de zee. Het water is helemaal niet koud maar er zijn wel grote golven en sterke stroming, het is niet aangeraden om echt te zwemmen in het water.